In 2 the Wild

Nadat we Boston hebben verlaten reden we richting New York. Maar eerst reden we nog door de staat Rhode Island. Hier hebben we de sfeervolle stad Providence bezocht, waar mooie huizen in gezellige straten te vinden zijn. Vervolgens reden we door de staat Connecticut waar we een bezoek brachten aan de Yale Universiteit. Net als bij Harvard was ook hier een goede sfeer op de campus. Er zijn indrukwekkende gebouwen te vinden en studenten waren het zwerkbal van Harry Potter aan het naspelen. Maar het was vermakelijk om naar studenten te kijken die vol passie een fantasiespel naspeelden. We hadden geen tijd meer voor een tour die gegeven werden door studenten, want we moesten onze grote vriend Aris van het vliegveld in New york halen!

Toen we aankwamen bij het vliegveld stond Aris nog niet buiten klaar bij de aankomsthal. Aangezien we alleen mochten stoppen om iemand op te pikken en onze RV te groot voor de parkeerplaats was, heb ik Rachell de missie gegeven om Aris op te sporen. Ik heb vervolgens drie kwartier rondjes gereden over het vliegveld, totdat ik Aris eindelijk in de verte zwaaiend zag staan. We waren blij om onze grote vriend weer te zien!

Onze eerste nacht hebben we bij de Walmart doorgebracht in New Jersey. Na weer te hebben bijgepraat en Aris zijn vergoeding van 5 kilo drop aan ons had afgegeven, heb ik hem geintroduceerd in de wonderlijke wereld van de Walmart. De volgende ochtend gingen we naar een RV camping dichter bij New York City, waar we 5 nachten verbleven.

Op onze eerste dag in de city verkende we New York samen met een gids. Ze liet ons een paar bekende buurten zien en vertelde over de geschiedenis. We kregen hierdoor een redelijk goede indruk van de stad, maar waren na 2 uren lopen met haar wel klaar om onze eigen weg op te gaan. Zo gingen we net voor de zonsondergang op de Empire State Building, zodat we uitzicht hadden over de gehele stad met daglicht en donker. Het was behoorlijk druk en het duurde even voordat we boven waren, maar het uitzicht was meer dan de moeite waard. De eerste dag deden we het nog rustig aan, dus lieten we het hierbij en gingen we terug naar onze camping.

De tweede dag hebben we een wandeling gemaakt door Central Park, waar we ons iets in de grootte van het park vergiste. Na advies van een vriendelijke man die bij de touristcentrum werkte, zijn we naar de museum of natural history gegaan waar je zelf je prijs mag bepalen. Adviesprijs was iets van 20 dollar, maar je mag geven wat je het waard vindt. Wij zouden ons niet zijn als wij gewoon voor 1 cent per persoon naar binnen zijn gegaan. Na vier verdiepingen museum, hadden we wel genoeg gezien en maakte we ons klaar voor een dinner bij de beste pizzaria in New York. Bij John’s pizzaria hebben we twee heerlijke grote pizza’s op en dat gaf ons na uren slenteren in het park en museum weer wat energie.

De dagen erop hebben we nog van alles bezocht zoals, de Bronx Zoo, Yankee’s Stadium, Harlem, China Town, Little Italy, 911 memorial, fifth avenue en de Statue of Liberty. Bij de Statue of Liberty kwam tot onze grote verassing de kleine president Sarkozy ons een bezoek brengen. Hij speelde wel een beetje vals, want met zijn extra hoge hakjes wilde hij net wat meer bij de grote mensen horen. En hij heeft de eer gehad om mijn hand te mogen schudden, dus dat nemen ze hem niet meer af. Wat een boffert! Ook hadden we in New York weer last van lekkages, maar dat waren we inmiddels wel gewend.

Na vijf gezellig, maar slopende dagen te hebben gehad in New York, reden we naar Philadelpia. Aris maakte van de RV steeds meer zijn eigen plek, dus bleef er steeds minder plek om rond te lopen. In Philadelphia hebben we ons verdiept in de geschiedenis van the United States. Aris genoot vooral van de verhalen van de man die de rondleiding gaf door het stadhuis, waar de declaration of independence is getekend. En als Aris geniet, dan genieten wij ook. En om Aris nog meer te laten genieten, zijn we ‘s avonds naar een club gegaan waar de vrouwen het blijkbaar heel warm hadden.

De volgende dag kwamen aan op de camping vlak bij Washington D.C. Hier hebben we lekker gerelaxed en nog wat lekkages gefixed. De dag erop zijn we naar de stad gegaan en hebben we alle highlights van Washington D.C. gezien. De dag erop was onze laatste dag met Aris en hebben we niks anders gedaan dan relaxen en lachen. De tijd was veelste snel gegaan en de volgende ochtend moesten we hem alweer afzetten op het vliegveld. We hebben ontzettend veel plezier gehad en met een traantje in de ogen namen we afscheid van onze grote vriend.

We reden verder door de staat Virginia en het was even wennen om weer met z’n tweeen op pad te zijn. Op onze route kwamen we Shenandoah National Park tegen. Hier zijn mooie bossen te vinden, maar we waren net iets te vroeg in het jaar om de mooie herfstbladeren te kunnen bewonderen. Wel hebben we onze tent hier opgezet en de nacht in het bos doorgebracht. Het was spannend omdat in dit park de meeste zwarte beren rondlopen van Amerika. Bij elk geluid dat we hoorde zagen we een grote beer voor ons, wat waarschijnlijk gewoon een eekhoorn was. Maar we hebben de ochtend gehaald zonder scheuren.

Bij Shenandoah National Park begint ook the Blue Ridge Parkway. Deze weg loopt door de bergen heen tot aan the Great smokey Mountain in de staat Tennessee. Onderweg hebben we genoten van veel groen, prachtig uitzicht en de goegdkoopste benzine tijdens onze gehele reis. Bij the Great Smokey Mountain maakte Rachell al snel vrienden met de varkentjes en sloten we onze dag af met een relaxte zit in de schommelstoel. Een goed beeld hoe we onze oude dag willen spenderen.

Vervolgens reden we via North Carolina naar de staat Georgia. Hier hebben we de stad Atlanta bezocht, waar ook het Martin Luther King jr memorial te vinden is. Een indrukwekkend gebied, waar onder andere het geboorte huis van de legende staat. In Georgia voelde we al goed dat onze rondreis bijna aan het einde was, dus besloten we om de RV al op internet te koop te zetten. Aangezien we in Orlando bij het huis van Rachell haar tante weinig plek hadden om de RV te parkeren stelde we tijd net zo lang uit todat we wat goede reacties hadden. Zo bleven we een week lang door Georgia slenteren en overnachten we bij elk volgend stadje op weg naar het zuiden. De dagen spendeerde we voor een groot gedeelte in de bibliotheken. Tijdens deze week hadden we een paar belangstellende voor de RV. Het nadeel was dat niet iedereen even veel te vertrouwen was. Zo was er een man die de RV wilde kopen voor zijn oma die op sterven lag en hij zijn oma nog een laatste reis wilde gunnen. Hij wilde een goed bedrag betalen, maar moest de prijs met zijn oma overleggen en belde nooit meer terug. Misschien was het te laat…

Na een week rond geslenterd te hebben, besloten we toch maar naar Orlando te rijden. Maar eerst nog even langs een outlet centrum met meer dan 180 winkels. Hier hebben we toch wat leuke deals gevonden en 15 minuten later stonden we voor de stoep van de tante van Rachell. Zo was de reis voor ons gevoel toch erg snel voorbij gegaan. Die avond hebben we de RV leeg gehaald en de volgende dag goed schoongepoetst. Drie dagen na aankomst hadden we de RV verkocht aan een man die hem ging verschepen naar Chili om hem vervolgens daar te verkopen. Met pijn in ons hart hebben we afscheid genomen van ons huisje op wielen.

Aangezien we de RV voor een goede prijs hadden verkocht en nog tijd over hadden voordat we terug gingen naar Nederland, besloten we nog voor 4 weken naar Barbados te gaan. Hier woont weer een andere tante van Rachell en zo was ons verblijf mooi geregeld. Voordat we vertrokken maakte we onze tijd vol met relaxen, tv kijken en klussen in het huis en in de tuin. Op 30 oktober vertrokken we naar Barbados.

Na al het gezeur bij de douane was ons eerste doel in Canada om Vancouver te bezoeken. Aangezien het al wat later op de dag was, besloten we eerst naar een slaapplaats te zoeken. We wisten dat dit moeilijk zou worden in Vancouver zelf, dus gingen we op zoek naar een slaapplaats in een van de voorsteden. We proberen altijd gratis te overnachten, dus gingen we hier op zoek naar een Walmart. Helaas was het hier niet toegestaan om te overnachten met je rv. Iets verder op was een MacDonald die 24 uur open was en met weinig andere opties besloten we om daar maar te staan. Dit was onze eerste overnachting bij een MacDonalds en het was een van de luidrustigste overnachtingen. Met weinig slaap achter de rug, gingen we om 5.30uur naar Vancouver. Een goed idee, want zo waren we de drukte voor en was er genoeg parkeerplek. Als eerste stopte we bij Stanley Park. Een groot park, waar veel mensen hun ochtendgymnastiek en yoga oefeningen doen. Het park heeft veel groen, ligt aan het water en is ideaal om een dagje rond te hangen.

We zater hier nogsteeds een beetje in de sfeer van de douane en konden nog niet echt lekker relaxen. Als we 10 dagen door Canada zouden rondreizen en ik bij de grens geen verlenging zou krijgen, dan hadden we twee opties. Of binnen 5 dagen 3000 miles afleggen richting Orlando, zodat ik nog op tijd het land kon verlaten. En aangezien ik alleen een rijbewijs had, moest de RV voor die tijd wel weer terug zijn in Orlando om het te kunnen verkopen. Dus een flinke rit om dit op tijd te redden. Of we konden een verlenging aanvragen voor 300 dollar en afwachten op de uitslag. Aangezien ik bij een negatief uitslag gelijk het land uit moet, zou dit ook niet voor veel gerustheid zorgen. We wisten nog niet zo goed voor welke optie we zouden kiezen. Wel wisten we dat er een kans was om bij de grens van Amerika een verlenging te krijgen. Maar aangezien de ervaring van de vorige douane niet goed was, schatte we deze kans klein in. We besloten om toch nog wat National Parken van Canada te gaan bezoeken en als we flink door zouden rijden konden we dit in 5 dagen doen. Daardoor wisten we eerder waar we aan toe waren.

W hadden maar 1 dag voor Vancouver. Na Stanley Park te hebben gezien, reden we door naar Granville Island. Een gezellige buurt, met veel kleine winkeltjes en marktkraampjes. Hierna reden we door naar ons eerste National Park in Canada.

Na anderhalve dag te hebben gereden, waren we bijna bij Yoho National Park. Voordat we dit park in gingen hadden we een heerlijke slaapplek gevonden aan de kant van een helder blauwe rivier. Ik had in Amerika een hangmat gekocht en kon deze hier voor het eerst uitproberen. En het is een succes! Ik hing heerlijk in het zonnetje en met de mosquitonet had ik geen last van de muggen. Zo kon ik mijn visum toch even vergeten en genieten van de omgeving en een boek.
De National Parken die wij bezochten, lagen allemaal dicht bij elkaar in de Rocky Mountains van Canada. We zagen hier Yoho en Banff National Park.

De tijd drong en na 2 dagen reden we door richting het zuiden naar Waterton National Park. Het laatste park wat we in Canada bezochten en aansluitend met de grens van Amerika. Ook dit park was mooi en we hebben hier onze eerste zwarte beer in het wild gezien!
Na dit park reden we door richting de grens. Het grote moment waar we op gewacht hadden. Het was een grenspost met twee rijbanen en er was helemaal geen andere auto te bekennen. In het hokje stond een man en hij groette ons vriendelijk met een lach. Dit gaf ons gelijk al hoop. We legde uit dat we langer wilde reizen, dan mijn visum toeliet. Hij verzocht ons om aan de kant te parkeren en nodigde ons uit in zijn kantoor. Hij vroeg wat we nog wilde zien en was eigenlijk helemaal niet geinteresseerd in financien, tickets, etc. Hij pakte de benodigde formulieren en vroeg welke datum ik er graag op wilde hebben. YES!! Ik heb mijn verlenging en we kunnen weer zonder zorgen verder reizen. Het kan dus toch, om niet als terrorist te worden behandeld.

Het eerste wat we terug in amerika bezochte was Glacier National park, gelegen in de staat Montana. Dit park is hetzelfde gebied als Watertonlake, maar dan aan de andere kant van de grens. We konden met de RV niet door het gehele park rijden, omdat de wegen hiervoor te smal waren. Er waren shuttlebussen aanwegen, zodat we toch nog alles konden zien. Vanwege alle wegwerkzaamheden in het park, deed het alleen wel bijna 2 uur om van de ene kant naar de andere kant te komen. Maarja, aangezien we toch weer alle tijd hadden, maakte dat ons niet veel uit. Die avond hebben we ergens aan de kant van de weg overnacht, met een geweldig uitzicht van de zonsondergang.

Vanuit Montana zijn we richting het zuiden gereden naar de staat Wyoming. Hier brachten we voor de tweede keer een bezoek aan Yellowstone National Park. Het park is te groot om in een dag te bezoeken en de vorige keer hadden we alleen het zuiderlijke en westerlijke deel gezien. Ook het Noorderlijke en oosterlijke deel van dit park is fascinerend. We zagen hier veel wild en zo liepen er onder andere bizons en een coyote langs onze RV. Na de Mammoth Hot Spring, Canyon Village en de Mudvolcano te hebben gezien, verlieten we dit park en reden richting het plaatste Cody. In Cody heb je de bekende rodeonight. Hier hebben we onze eerste rodeo gezien. Zo waren er wedstrijden wie het langst op een wild paard en stier kon zitten, wie het snelst een kalf kon vangen met een lasso en wie het snelst met een paard een parcour kon afleggen. Genoeg voor een avondvullend programma. In Cody hebben we samen met 20 andere RV’s op de Walmart overnacht en de dag erop hebben we de RV grondig gewassen. Door de aantal miles die we maakte, hadden we inmiddels aardig wat vliegen en andere insecten gevangen. We hadden ook de grootste moeite om dit eraf te krijgen. Na 5 uur schrobben, poetsen, waxen en een lamme arm waren we eindelijk klaar.

Hierna reden we door richting South Dakota en onderweg hadden we een aantal overnachting in de bossen, waar we even heerlijk konden uitrusten van al dat harde gewerk. En ook hier kon ik heerlijk in mijn hangmat liggen en werden we verrast door een honderdtal schapen en twee herdershonden. De herdershonden rende achter iedereen aan die in de buurt kwam van de schapen. Nou kwamen de schapen gezellig om mijn hangmat heen staan en moest ik doodstil blijven liggen, om mijn aanwezigheid bij de honden niet op te laten merken. Na twee uur waren de honden uit zicht en zag ik een kans om snel terug in de RV te sluipen. Na op een paar verschillende plekken in de bossen te hebben overnacht, kwamen we aan bij Mount Rushmore National Monument. Hier zie je de bekende gezichten van de presidenten Washington, Roosevelt, Jefferson en Lincoln in de bergen verwerkt. Vlakbij Mount Rushmore heb je Crazy Horse. Dit is een inmens groot beeldhouwwerk in aanbouw door de indianen. Er was alleen het hoofd en een deel van het paardenhoofd te zien. Verder hebben we in South Dakota de bekende WallDrugStore bezocht. Dit is een grote winkel, waar ze van alles verkopen en die bekend staat om de eerste reclameborden langs de snelweg. Iets verder op ligt Badlands National Park. Badlands is een landschap van kraters en tafelbergen, ravijnen en spleten, spitsen en stijle rotswanden. Na alles wat we tot nu toe gezien hadden, vonden we het na 2 uur wel genoeg en reden we door naar de volgende truckstop om te overnachten. In de plaats Mitchell bezochten we het Corn Palace. Dit is een paleis met muurschildering aan de buitenkant, gemaakt van graan, grassen en mais. Elk jaar is er een ander thema.

Na uren langs de maisvelden van South Dakota te hebben gereden, kwamen we aan in Minnesota. Hier gingen we naar The Mall of Amerika, het grootste winkelcentrum van Noord Amerika. Maar niet voordat we bij de Ikea voor 1 dollar een heerlijk ontbijtje achter de kiezen hadden. The Mall of Amerika heeft meer dan 500 winkels met een pretpark in het midden. Ook kun je hier een kleine legoland vinden. Na het bekijken van een zumba-demonstratie en na drie uur door dit winkelcentrum te hebben gelopen had ik er wel genoeg van en gelukkig dacht Rachell er net zo over.

Vervolgens reden we via Wisconsin naar de staat Illinois om de stad Chicago te bezoeken. Aangezien het parkeren in de stad voor de RV bijna onmogelijk was, parkeerde we bij de Walmart en pakte we hier de bus naar het centrum. Meer dan een uur later stonden we op Michigan Avenue. Hier zagen we de bekende gebouwen als The Wriglybuilding, John Hancock Center en The Chicago Tribune met in de buitenmuur stukken steen vanuit o.a. de Chineese muur, Taj mahal, Berlijnse muur etc. In Millenniumpark hebben we een gratis tour bij de ‘Chicago Greeters’ gedaan. Hier vertelde een gids allerlei weetjes over het park en Chicago. Vervolgens hebben we met veel moeite het begin van the route 66 gevonden. In Chicago kan dit de meeste mensen niet schelen en wisten de mensen die we aanspraken ook niet eens dat the route 66 in Chicago begon. Na nog wat uren door de stad te hebben doorgebracht, gingen we als laatst in The Willis Tower, voorheen bekend als The Sears Tower. Hier ga je met een lift razendsnel naar de 103de verdieping. Je kan hier op een glazen vloer staan, zodat je direct naar beneden kan kijken. We hadden 2 minuten prachtig uitzicht, totdat we midden in de wolken zaten en het goot van de regen. Helaas kregen we het uitzicht niet terug en maakten we ons klaar voor de trip terug naar de Walmart. We hadden gehoopt hier ook te kunnen overnachten, maar helaas liet deze Walmart dat niet toe. Onze enige optie was in het donker, met gietende regen door Chicago verder te rijden naar de volgende staat.

In Indiana kwamen we veel Amish people tegen. Ze mogen van hun geloof geen gebruik maken van elektrische apparaten, waar ook auto’s onder vallen. Al zagen we wel een man op een tractor en een meisje bij de subway met haar mobieltje. Maar de gemiddelde Amish mens rijdt gewoon met paard en wagen. Verder naar het oosten reden we door Ohio en Pennsylvania naar de staat New York. Hier merkten we al snel dat de mensen een stuk minder vriendelijk zijn. Zo waren we bij een welcome centrum voor de Niagara Falls, waar een vrouw met al haar 450 pond tegen d’r zin ons te woord stond. Zo konden we volgens haar maar moeilijk bij de Niagara Falls parkeren en was het park absoluut niet lopend te doen. Wat we met haar figuur ook wel goed konden voorstellen. Onze enige optie was een bustour voor 80 dollar per persoon. Hier hadden we weinig trek in en reden we door naar de volgende welcome centrum om een kaart van New York te halen. Een hallo kon er niet af, hij gaf zonder ons aan te kijken de kaart en liet ons goed merken dat verdere vragen niet welkom waren. Een lekker begin van de staat New York, maar we wende al snel aan het gebrek van vriendelijkheid en deden een poging daar zo goed mogelijk in mee te doen. We probeerden zo min mogelijk mensen te begroeten, deuren open te houden en de woorden ‘how are you?’ uit te spreken. Zo pasten we een stuk beter in de cultuur van deze staat.

Eenmaal aangekomen bij de Niagara Falls, hebben we op 10 minuten lopen afstand gratis geparkeerd en met een uur lopen heel het park gezien. Een bustour was dus absoluut overbodig. In het park hebben we de Maid of the Mist Boat Tour gedaan. Hier kregen we prachtige ponchos aan, wat ik de eerste 5 minuten erg overdreven vond. Hier kwam ik al snel op terug toen we bij de watervallen een lading water over ons heen kregen. De boottocht duurde maar 10 minuten, maar was zeker de moeite waard. We twijfelde nog om de Niagara Falls ook vanuit de Canadese kant te bekijken, maar met onze ervaring met de borderpatrol, sloegen we dit toch liever over.

Ons volgende doel was Boston. Hiervoor moesten we verder naar het oosten door de staat New York, waar we langs de dorpen Amsterdam en Rotterdam reden. Amsterdam was een slecht onderhouden en uitgestorven dorp en ook in Rotterdam was weinig te beleven. De regen was na Chicago nog niet echt gestopt en we merkte dat onze RV nog niet helemaal lekvrij was. We vonden ook elke keer met moeite een slaapplaats en we ruilde de krekels en een sterrenhemel in voor ronkende motoren en velle straatlantarens. Waren er geen straatraces met motors, dan hadden we wel vrachtwagens die midden in de nacht gerepareerd moesten worden. Mijn verlangen naar het zonnige en relaxte westen groeide steeds meer. Ook in de staat Massachussets hadden we na veel geduld eindelijk een slaapplaats gevonden en konden we de volgende dag de stad Boston bezoeken.
Boston is een historische stad, waar veel over de geschiedenis van Amerika te leren valt. We hebben de freedom trail met een gids gelopen. Hier werd ons veel verteld over het ontstaan van de Declaration of Independence. Vervolgens hebben we nog een tour gedaan door een wijk, waar het over de Afro-Amerikaanse geschiedenis ging. Onze dag in Boston hebben we afgesloten met een bezoek aan de Harvard University. De sfeer op deze universiteit was erg goed en we kregen beide zin om weer aan een studie te beginnen.

Na Boston ging ons avontuur verder richting New York City, om hier Aris van het vliegveld te halen. Hij reisde met ons mee voor 12 dagen…

In Colorado was ons eerste bezienswaardigheid Mesa Verda National Park. In dit park zie je hoe de oorspronkelijke bewoners, de indianen, woonden. De huizen zijn gebouwd in de rotsen. De meeste huizen kun je bekijken met een gids. We hebben samen een tour gedaan met een gids wat ons naar de bekende Palace Cliffs bracht. Zelf heb ik nog een extra tour gedaan naar de Balcony House. Bij deze tour moest je door krappe tunnels kruipen en hoge ladders beklimmen om naar de huizen te komen. En dat laatste was voor Rachell een goede reden om dan maar een boekje in de RV te lezen.

Hierna zijn we richting het Noorden gegaan en hebben we een paar nachten in het San Juan National Forest gestaan. Hier werden we elke avond verwelkomd door een kudde koeien, die vrolijk de camping bestormde en de nacht door loeiden. Vanuit hier zijn we doorgereden naar Black Canyon National Park. De zoveelste Canyon die we bezocht hadden. Toch gaf dit park weer net een ander uitzicht en was het de moeite waard.

Bij het plaatsje Glenwood Springs kwamen we een outdoorwinkel tegen die klimcursussen aanbood. Aangezien California mij op ideeen had gebracht om het klimmen eens te proberen, heb ik dat hier maar waargemaakt. Het was eerst de bedoeling gewoon 2 uurtjes te klimmen en daarna weer door te reizen. Maar het klimmen beviel goed en de gids was ook erg enthousiast en wilde me graag meer leren. Hij bood vervolgens aan om voor de helft van wat mij die 2 uur heeft gekost, nogeens anderhalve dag te gaan klimmen. Dit kon ik natuurlijk niet afslaan. De laatste dag gingen we klimmen in Riffle, wat een paradijs is voor de echte klimmers. Het klimmen was een geweldige ervaring en de spierpijn was goed te voelen, maar er komt hier zeker een vervolg in.

Na het klimmen zijn we naar, misschien wel de bekendste, Rocky Mountain National Park gegaan. Ook hier was het uitzicht prachtig en hebben we naast veel wildlife ook veel sneeuw gezien. Vanuit dit park kwamen we binnen in de staat Wyoming. Hier is naast twee national parken bijna niks te beleven en de weg naar ons volgende doel was behoorlijk recht en saai. Om ons wakker te houden heeft een vriendelijke vrachtwagenchaffeur, met zijn lading vol losse stenen, tijdens zijn inhaalactie wat stenen naar onze RV laten vallen. En zo was onze eerste ster in de ruit ontstaan! Gelukkig bleek onze verzekering dit zonder eigen risico te dekken. Na de saaie rit waren we aangekomen in Grand Teton National Park. Een leuk park voor een dagje. We hebben er een kano gehuurd en wat gepeddeld door het meer. En ook bij dit park is het ons weer gelukt een gratis kampeerplek te vinden. Helaas vonden 3 miljoen muggen deze plek ook en moesten we alle ramen en deuren dicht doen, omdat ze anders gewoon door de kleinste kieren naar binnen kwamen. Grand Teton sluit direct aan op Yellowstone National Park. Dit is misschien wel de meest bijzondere park wat we tot nu toe gezien hadden. Dit park ligt boven op een vulkaan en zit hierdoor vol met hotsprings en geizers. De Oldfaithful geiser spuit elke 90 minuten en wordt elke keer bewonderd door honderden mensen tegelijkertijd. Yellowstone is het gebied van de grizzly beer, buffalo en tal andere dieren. Wij zijn helaas alleen de buffalo tegen gekomen. En de hoop is dat we dan een grizzly beer in Canada zien. Aangezien het park enorm groot is, hadden we besloten om alleen het zuiden en westen van het park te doen. De rest zullen we op onze terug weg vanuit Canada zien.

Na dit park kwamen we de staat Idaho binnen. Hier hebben we wat scenic routes gedaan en hebben we Craters of the Moon National Monument bezocht. Volgens Rachell moet je een man zijn om dit park leuk te vinden. Zij zag alleen maar zwarte rotsen en wat grotten en was er na 5 minuten wel op uitgekeken. Ik kan haar geen ongelijk geven over de zwarte rotsen, maar toch vond ik het een bijzonder park.
Oregon was een van de groenste en mooiste staten die we gezien hadden. Naast de tientallen watervallen, zie je er ook prachtige stranden en regenwouden. In het plaatsje Tillamook is een bekende kaasfabriek te vinden en hier kan je allerlei blokjes kaas proeven. Na drie rondjes langs de blokjes kaas, hadden we wel genoeg op en konden we lunch overslaan. En buiten stond een kraampje klaar om ijs te proeven. Dit haddenen we dan maar als voor -en nagerecht genomen. Na nog wat langer langs de kust te hebben gereden, kwamen we aan in Astoria. Dit is een bekend vissersdorpje, waar een hoop films zijn opgenomen zoals, Kindergarten Cop, Into the wild en Free Willy. Na een oversteek over de Astoriabridge, kwamen we aan in de staat Washington. Hier hebben we het langste strand ter wereld en de regenwouden van Olympic National Park bezocht. Voordat we de stad Seattle gingen bezoeken, zijn we naar een paar winkels van REI gegaan. REI is een outdoorwinkel waar je vergeleken met Nederland erg goedkoop je outdoor spullen kunt krijgen. We hadden in Oregon al belastingvrij behoorlijk wat spullen aangeschaft, maar hadden nog meer nodig. In Tukwila hadden ze een garagesale, waar ze teruggebrachte spullen met tot wel 80 procent korting verkochten. Hier kan je niet gewoon gezellig langs gaan als je nog goede spullen wilt hebben.. nee je moet vanaf half drie ‘s nacht in de rij gaan staan om goede dingen te vinden. Dit hebben we dan maar met veel plezier gedaan.

Seattle is een gezellige stad, waar ze ook weer een REI hadden. Deze vestiging is de grootste in Amerika en we hebben hier een volle dag ons kunnen uitleven. De volgende dag zijn we de stad ingegaan. Hier hebben we de eerste Starbucks bezocht en hier moesten we voor Rachell natuurlijk wel iets halen. Ook zijn we naar Pike Place Market gegaan. Een grote markt waar ook Pike Place Fish te zien is, hier gooien ze ondere andere met vis. Deze kraam is ook bekend met de term FISH philosophy, wat met veel teambuildingdagen wordt gebruikt. Ook heb je in Seattle een gumwal, waar iedereen zijn kauwgom op plakt. Als laatste zijn we de Space Needle ingegaan, waar we een prachtig uitzicht hadden over de stad. Toen we buiten kwamen, bleken onze kaartjes niet te zijn afgescheurd, dus probeerde we hier nog wat geld aan te verdienen. We boden de twee kaartjes aan voor de prijs van een, maar helaas vertrouwde niemand het genoeg om het te willen kopen.

Na Seattle te hebben verlaten, zijn we richting de grens van Canada gegaan om ons avontuur daar verder door te zetten. Dit was spannend voor ons, aangezien mijn visum verliep op 20 augustus en onze reis afhing van het besluit van de grenswacht. We hadden de dag ervoor de was gedaan, dus moesten eerst nog snel de was van de lijn af halen. Voordat we de grenspost doorgingen, vroegen we voor de zekerheid aan een Amerikaanse grenswacht of het een probleem voor mij zal zijn om voor vier weken in Canada te reizen en of ik dan op de grens naar Amerika weer een nieuwe stempel kan krijgen. Dit was volgens hem geen enkel probleem en dat moet allemaal makkelijk kunnen.

Wij waren gerustgesteld en gingen vrolijk richting de grenswacht van Canada. Hier moesten we aangeven of ik nog wapens had, waar ook pepperspray onder viel. Dat hadden we toevallig wel, maar konden we gewoon afgeven zonder problemen. We werden doorgestuurd naar een tweede controle en moesten een gebouw in. Hier zat een 25-jarige, arrogante, uit de hoogte, 1 meter 50 gozer waar geen lach van af kon en die ons niet veel gunde. En bij hem begon al het gezeur. Het kwam er uiteindelijk op neer dat hij wilde zien dat we genoeg geld hadden om ons te onderhouden en hij wilde dat mijn visum van te voren al verlengd zou worden, omdat ze anders misschien met mij opgescheept zullen zitten. Dat eerste was voor ons geen probleem om aan te tonen, maar voor dat laatste waren we afhankelijk van de grenswacht bij Amerika. We werden dus terug gestuurd en mochten Canada niet in.

Terug naar de grens van Amerika, stond een Chinees die zichzelf een Amerikaan noemt, met gebrekkig Engels ons te woord. We legde hem alles uit, maar niks kon geregeld worden. “After six month you must go back to Holland!!”. Hij kon mij geen verlenging geven, maar zei dat het niet klopte dat Rachell een jaar had. Hij vertelde dat hij wel haar visum terug kon brengen naar een half jaar. We hadden al snel door dat we dit gesprek moesten afkappen en gewoon door moesten rijden, voordat die gekke Chinees zijn plannen doorzette.

Weer terug in Amerika hebben we contact opgenomen met Border and Custumer Service. Na 10 minuten een keuzemenu aangehoord te hebben en na een paar mislukte pogingen om een juiste keuze te maken, hadden we eindelijk iemand aan de lijn. Zij vertelde ons dat we online een verlenging aan konden vragen. Dit zou 300 dollar kosten en het kon wel een half jaar duren voordat je de uitslag kreeg. Je mag als je je gedraagt in het land blijven totdat je uitslag er is, maar als de uitslag negatief is moet je gelijk het land uit. Met dat idee maak je je reis ook niet rustig af.

Aangezien we toch wel iets van Canada wilde zien, besloten we het nog een keer te proberen en dan aan te geven dan we maar 10 dagen willen reizen. En zo zal ik voordat mijn visum verloopt weer terug in Amerika zijn. Weer werden we doorgestuurd naar het gebouw en hier stond een andere, nog minder vriendelijk en nog arrogantere man, ons neerbuigend tewoord. Na veel gezeur liet hij ons 10 dagen binnen, maar als we langer bleven zou er een zoektocht naar ons plaatsvinden, we gearresteerd worden, het land uitgezet worden en mogen we nooit meer Canada in. We zijn jong, willen reizen, wat van de wereld zien, maar worden behandeld als terroristen! We reden Canada dan eindelijk binnen, maar met de onzekerheid of ik straks langer in Amerika mag blijven of dat ik in augustus weer het vliegtuig moet pakken richting Nederland…

Na Sander te hebben afgezet op het vliegveld van Las Vegas, hebben we het leven met z’n tweeen als reizigers weer snel opgepakt. Dit leven begint elke dag met een ontbijt bestaande uit pancakes en stroop met een banaan of appel en in luxere dagen met aarbeien, geserveerd met een heerlijk vitminepilletje. De lunch is over het algemeen brood, soms getoost, met pindakaas of een gebakken eitje en af en toe een hotdog. Het diner bestaat meestal uit spaghetti met kip uit blik en een tomatensausje erbij. Tenzij mijn oerinstincten naar boven komen en ik vuur wil maken, dan eten we hamburgers en hotdogs. Drinken bestaat uit water en soms verwennen we onszelf met een glas cola. En tussendoor eten we chocolade -of oatmealkoekjes en de dropjes die Sander uit Nederland heeft geimporteerd. Niet een dagmenu van een sporter, maar wel van twee reizigers met een budget van 5,50 dollar per dag. Dit houden we nu al zo’n drie maanden vol en ik moet zeggen het verveelt nog niet. In de RV hebben we een douche, maar aangezien we niet genoeg water hebben of niet altijd kunnen aanvullen gebruiken we deze maar zelden. Maar ook het wassen met een washandje vanuit een emmer went. De toilet gebruiken we zo min mogeijk, omdat je dit ook weer ergens moet dumpen en het bij 30 graden of meer niet meer naar denneappels ruikt. Zo hebben we ons ritme aardig gevonden, alhoewel Rachell nog steeds in elk vreemd geluid van de RV een total los verklaring ziet.

Vanuit Neveada zijn we naar de Noordelijker gelegen staat Utah gereisd. Hier wisten we van te voren niet zoveel over en hadden geen idee wat we hier konden aanschouwen. Er bleken hier ontzettend veel National Parken, State Parken en National Forests te zijn wat bijna allemaal een bezoek waard was. Ook is hier veel BLM land te vinden, wat inhoudt dat dit public land is en je vaak een stukje van de weg af gratis mag camperen. We zijn eerst richting Zion National Park gegaan. Hier hebben we een aantal trails gelopen, waarvan onder andere de ‘Bright Angel’ trail. Tot drie kwart was de klim op de berg redelijk eenvoudig, maar het laatste deel moest je klimmen langs de diepe afgrond en jezelf vasthouden aan een touw. Rachell heeft met haar hoogtevrees alle moed verzameld en drie dappere passen gezet en hier besloten toch maar niet verder te gaan en te wachten op mij. Toen ik eindelijk aan de top was beloonde ik mezelf op een paar heerlijke boterhammen met pindakaas en kwam er vervolgens achter dat dit nog niet de top was! Een domper, maar toch de klim nog even verder afgemaakt en hier genoten van het uitzicht. Helaas konden we niet the Narrow Canyons zien, omdat het water te hoog stond om erdoor te kunnen lopen. Na dit Park zijn we richting het noorden gegaan. Onderweg kwamen we Pink Coral Sand Dunes tegen. Hier zie je duinen wat bestaat uit zand… heel logisch. Leuk om te zien, maar niet om over naar huis te schrijven. Alhoewel ik dat nu wel doe. Na een nachtje hier te hebben geslapen zijn we verder gegaan en kwamen we aan bij Lower Calf Creek. Hier kom je na 3 miles lopen bij een mooie waterval, waar je lekker kunt zitten en genieten van het vallende water samen met tientallen andere touristen.
Bij Bryce Canyon National Park zie je werkelijk prachtige en fabelachtige rotsformaties en dit is hiermee misschien wel het mooiste park van Utah. Ook hier hebben we een paar trails gelopen door de canyons, hitte en zandstormen heen. Maar het was zeker de moeite waard.

Vanuit Bryce Canyon zijn we via de byway 12 verder gegaan richting Canyonlands National Park. Deze byway is een weg door de bergen heen en geeft je prachtig uitzicht over Utah. Ook kwamen we Escalante Petrified Forest State Park tegen, waar je versteende boomstammen kunt zien. We wilde eerst naar Petrified Forest National Park in Arizona gaan, waar je grotere versteende bomen ziet. Dit lag te ver uit de route, maar de State Park gaf een goed alternatief. Op een gegeven moment kwamen we in het kleine stadje Green River, waar we ons vermaakt hebben in het touristen centrum. Hier ontmoette we een gekke Israelier die jaren over de wereld rondreist. Hij was vroeger een ICT-er en was het op kantoor zitten op zijn 40ste zat. Hij heeft besloten alles achter zich te laten en te gaan reizen. Nu schrijft hij tijdens zijn reis artikels voor onder ander de National Geographic. Hij raade ons allerlei plekken in de wereld aan, vond Barbados verschikkelijk touristisch en het had een waardeloze natuur. We hebben gelachen om zijn verhalen en zijn manier van doen, maar ik geef hem in zijn keuze om te reizen geen ongelijk.

Eenmaal bij Canyonlands National Park aangekomen hadden we eigenlijk wel even genoeg rotsen gezien. We zijn er met de RV doorheen gereden en hebben de viewpoint bekeken. Het is wel een mooi gebied, maar vergelijkbaar met al het andere dat we al gezien hadden. Ook had je hier Dead Horse Point State Park, waar volgens de legende wilde paarden werden gevangen in de canyon. Vervolgens werden ze op een plateau vastgehouden, zodat cowboys de goede paarden konden uitzoeken. De slechte paarden lieten ze staan en omdat ze nergens heen konden stierven ze hier. Vandaar de naam Dead Horse Point. Na dit park hadden we besloten om een dagje in het stadje Moab te zitten. Na twee weken alleen maar dorpjes bestaande uit een straat tegen te zijn gekomen, waren we blij even een echte supermarkt en een McDonald’s te zien. Niet dat we daar gegeten hadden, maar het gaat om het idee. In Moab hebben we een dagje in de bibliotheek rondgehangen, waar we onze mail en foto’s weer konden bijwerken. En aangezien de supermarkt vergeleken met de dorpjes erg goedkoop was, hebben we ons getrakteerd op een bak ijs en een doos afgeprijsde brownies en niet te vergeten de zakken chips en nootjes bij de Dollarstore. Ook hebben we de rode gloed door al het zand van de RV afgewassen en zag hij er weer helemaal als nieuw uit. Helemaal bijgekomen en al hebben we ons richting Arches National Park begeven. Dit park had met zijn natuurlijke Arches en unieke rotsen wel weer iets nieuws te bieden. We hebben hier drie trails gelopen naar de meest bekende bezienswaardigheden en dit was ondanks de brandende zon en 38 graden een leuke dag.

Vanuit Arches National Park reden we richting het Zuiden door het plaatsje Blanding. Hier werd het inmiddels tijd om de olie weer te vervangen, aangezien we er al 5000 miles op hadden zitten na de laatste olievervanging. Alleen nu besloten we om kosten te besparen en het het zelf te doen. We hadden alle benodigheden al aangeschaft en konden aan de slag. Aangezien niemand zit te wachten dat je olie vervangt op hun parkeerterein, stopte we bij een truckstop om snel de olie te verwisselen. Ik ging onder de auto liggen om de bout uit de olietank te halen, maar kreeg met alle kracht geen beweging in dat ding. Waarschijnlijk hebben die vriendelijke mensen van de Walmart het de vorige keer extra goed aangedraaid. Na nog wat mislukte pogingen besloten we maar door te rijden en het later op mijn gemak nog een keer te proberen. Toen we bij de touristeninfo stopte raakte we aan de praat met Steve die ons aanbood om het bij zijn oprit nog eens te proberen. Zijn zoon was thuis en hij was toevallig ook automonteur. Na allerlei gereedschap naar voren te hebben getoverd kregen we eindelijk beweging in de bout en konden we de olie vervangen. Onze trip kon weer verder!

We hebben vervolgens Natural Bridge National Monument bezocht. Drie leuke bruggen van steen, maar we hadden er een beetje genoeg van. Daarna zijn we doorgereden naar Gooseneck State Park. Een mooie Canyon waar de San Juan River doorheen kronkelt. We hebben hier naast de canyon overnacht en hadden behalve prachtig uitzicht ook zoveel wind dat we het gevoel hadden dat de RV elk moment omver geblazen kon worden. We besloten daarom de RV om te draaien om wat gestroomlijnder te staan. De volgende ochtend zijn we naar Monument Valley gegaan. Een bekende omgeving uit de meeste western films. Om de valley echt goed te zien moest je een 17 mile lange zandweg over. Verboden voor RVs in verband met het slechte wegdek, dus je moest een tour van 80 dollar per persoon nemen. Iets waar wij niet op zaten te wachten, aangezien we wel genoeg rotsen gezien hadden. We zijn teruggekeerd en hebben er nog genoeg van langs de snelweg gezien. Vanuit hier zijn we via een klein stukje door Colorado naar de Four Corners gegaan. Een plek waar de staten Utah, Arizona, New Mexico en Colorado aan elkaar grenzen. De enige plek in USA waar er zoveel staten met elkaar samenkomen. Het monument wordt beheerd door de Indianen en kraampjes met sieraden en pijl en bogen waren er genoeg. Na in de rij te hebben gestaan om even in alle vier de staten tegelijkertijd te kunnen zijn, hebben we dit gebied verlaten en zijn we verder Colorado ingetrokken…

Na New Mexico te hebben verlaten kwamen we binnen in het zuiden van Arizona. Onze eerste indruk was dat er niet zoveel te beleven viel en de mensen waren niet allemaal even vriendelijk. Alhoewel de mensen bij Walmart wel zo vriendelijk waren om bij de check van de bandenspanning een wieldop naast de banden te leggen inplaats van erop, zodat ik er keurig overheen kon rijden en op zoek kan gaan naar een nieuwe wieldop. We zijn snel doorgereden naar San Diego in California.

Eenmaal gewend aan de gezellige luidruchtige Mexicanen begonnen we San Diego te waarderen. Balboa park is een mooi en gezellig parkje midden in het centrum. San Diego Zoo is een echte aanrader. Ze hebben hier een cheetah die opgevoed is met een hond en samen door het park worden uitgelaten. Ook zijn er panda’s en koalabeertjes te zien. De hoeveelheid groen geeft je het gevoel dat je in de echte jungle loopt. Ook Seaworld is een bezoek waard. Hier hebben we de killerwales, dolfijnen en zeeleeuwen zien optreden.

Vanuit San Diego zijn we via de kust richting Los Angeles gereden. Tussen deze route zijn we gestopt in het luxe plaatsje Laguna Beach. Hier stapte we de visitors center in om te informeren waar je met een RV kan overnachten. Na twee zinnen te hebben gesproken met Rebecca, die ook uit Nederland kwam, bood ze ons aan om bij haar en haar man Charles te overnachten. We hebben hier boven op de heuvels in een luxe woning met uitzicht over de zee heerlijk gegeten en geslapen.

Hierna zijn we doorgereden naar Los Angeles waar het voor ons moeilijk werd om gratis slaapplaatsen te vinden. Overal in de stad proberen ze de RV van de straat te houden door bordjes met ‘verboden te parkeren tussen 2 en 4 uur s’ nachts’ te plaatsen. Na veel zoeken hadden we eindelijk een walmart gevonden die het wel toeliet om te overnachten op hun parkeerplaats. Ook mochten we nog op het terrein van een garagehouder staan. In LA hebben we natuurlijk Hollywood bezocht met de walk of fame. Hier kon je voor 40 dollar per persoon een tour nemen waar je langs de huizen van de celebreties rijdt. Je kon ook een kaart kopen voor 6 dollar met de adressen van al deze celebreties en er zelf langs rijden. Dit was goedkoper dus hebben wij dat natuurlijk gedaan… Maar al snel kwamen we, na wat vuilnisbakken langs de smalle heuvelstraatjes omver te hebben gereden, erachter dat we niet met de RV deze route konden doen. Dan maar terug en alsnog de tour gedaan. Het was leuk om te zien, maar je moet blij zijn als je meer dan alleen een poort van het huis ziet.
Ook zijn we in LA naar de Warner Bros Studios geweest, waar je met een tourbusje door de sets heen rijdt. Hier hebben we onder andere op de bank mogen zitten van Friends in Central Perk. Ook heeft Rachell hier na veel geduld haar eerste Star Bucks gehaald! De volgende dag stonden we om 7uur ‘s ochtends in de rij, bestaande uit ons tweeen, voor kaartjes voor 'The Tonight Show' met Jay Leno. Hier hebben we geleerd hoe je moet klappen en lachen. Erg spontaan allemaal…

Bij LA heb je de beroemde stranden zoals Venice Beach en Santa Monica. Op Venice Beach is het bekende Muscle Beach te vinden en bij Santa Monica is het eindpunt van de route 66. De sfeer bij de boulevard is echt goed en naast leuke souveniers kun je ook overal een medical licence voor marihuana kopen. Ook zie je overal mensen basketballen, skaten, surfen, fietsen, hardlopen en aan de ringen hangen. En dat laatste moest ik natuurlijk even uitproberen.

Via de beeldschone Pacific Coast zijn we richting San Francisco gereden. Helaas konden we niet de gehele scenic route rijden vanwege wegafzettingen. Op onze bucket list staat zeker deze route, maar dan met een jeep of motor. We kwamen wel onderweg Lake San Antonio tegen, waar we een dagje lekker hebben rondgehangen en geprobeerd hebben een visje te vangen met wat stokken en een visdraad. Helaas zonder resultaat…

Bij Big Basin Redwood state park, een stukje ten zuiden van San Francisco, heb ik Rachell na een stukje samen te hebben gelopen alleen achter gelaten in de RV om in mijn eentje te survivelen. Dit was niet vanwege een ruizie, maar omdat Rachell waarschijnlijk haar kniebanden had overbelast. Big Basin Redwood is een park waar een van de langste bomen ter wereld staan. Mijn planning was om hier een trail te lopen van ongeveer 3 mile, wat uiteindelijk 12 mile werd, aangezien mijn richtingsgevoel me soms achterwege laat. Alhoewel ik wel richting de zee liep, waar ook de RV stond. Halverwege de trail begon ik ook wel door te hebben dat er iets niet klopte aangezien de paden steeds smaller en onbegaanbaarder werden en er geen mens te bekennen was. Eenmaal helemaal geen uitweg meer te vinden door de bossen, besloot ik toch maar dezelfde weg terug te vinden.

Na nog wat prachtige locaties langs de kust te hebben bezocht, kwamen we aan in San Francisco om mijn broer Sander van het vliegveld op te halen. Hij reisde voor drie weken met ons mee richting Las Vegas.
San Francisco is een mooie stad, maar moeilijk begaanbaar met de RV en ook een slaapplek vinden is een kunst. We hebben de eerste nacht bij een restarea gestaan met uitzicht op de Golden Gate Bridge. Officieel mochten we hier maar acht uur staan, dus moesten we 4 uur in de ochtend op zoek naar een volgende plek. Die dag hebben we de stad verder verkend en hebben we onder andere Alcatraz Island en de huizen van de serie Full House bezocht.

Vanuit San Francisco zijn we richting Yosemite National Park gegaan. Echt een mooi park met veel bergen, groen, watervallen en de bekende Half Dome. We hebben hier een aantal trails door de bergen heen gelopen. Helaas kwamen we tijdens onze trip richting de watervallen een dode man tegen, die in het wilde water door de rotsen werd vastgeklemd. Eerst zagen we een jongen verward langs de waterkant staan starend naar zijn dode vriend. Ik heb hem naar het pad geroepen, aangezien er met geen mogelijkheid hulp te bieden was aan de man in het water. Daarna heb ik hem naar zijn familie gebracht, waar hij het vreselijke nieuws moest vertellen. De 60 jarige man was tijdens de wandeling langs de gladde paden uitgegleden en meegesleurd in het ijskoude water. De trail werd al snel afgesloten en het heeft uiteindelijk wel meer dan 12 uur geduurd om de man uit het wilde water te kunnen halen. Na dit trieste ongeval hebben we nog wel wat trails gelopen en werden we de laatste dag ‘s ochtends verrast door sneeuw. We zijn extra vroeg vertrokken richting Sequoia National Park, waar de grootste bomen ter wereld staan. We werden in de bergen tegengehouden door een sleepwagen, die ons vertelde dat het niet veilig was om verder te gaan. We moesten aan de kant stoppen om vervolgens de weg terug te keren op de besneeuwde smalle bergweg. Alleen lukte het stoppen aan de kant wel, maar daar zaten we dan ook gelijk vast in de sneeuw. Gelukkig stond de sleepwagen al voor ons klaar en heeft hij met veel manouvres de auto weten te keren.

Via een andere weg konden we onze route verder rijden, maar helaas was Sequoia National Park niet meer bereikbaar voor ons. Tijdens de route begon de RV behoorlijk te schokken na een bepaalde snelheid. We waren bang dat er iets met de motor was, maar na een ritje door een monteur bleek het de achterbanden te zijn. Een van de banden was een eivorm geworden. Dit verklaarde ook gelijk het hoge benzineverbruik. We hebben tegen onze zin moeten besluiten alle vier de achterbanden, ja wij hebben er vier, te moeten vernieuwen tegen een leuk kostenplaatje. Maar hij reed wel gelijk een stuk beter en zuiniger.
Meer ten zuiden van California ligt Joshua Tree National Park. Een beetje van de route af, maar wel zeker de moeite waard. Dit woestijnachtig gebied heeft prachtige rotsformaties en natuurlijk de bekende Joshua Tree, waar onder andere U2 zijn inspiratie heeft opgedaan. En wie wil klimmen kan dat hier perfect doen. Weer iets om te leren. Vanuit hier zijn we richting de Grand Canyon gegaan, maar hadden eerst een tussenstop bij Mojave National Monument. Een stuk woestijn waar we eerst niet zoveel van verwachtte, maar na een tocht kwamen we terecht op een top van een berg met geweldig uitzicht.

Over Grand Canyon valt niet zoveel te zeggen, je moet het gewoon zien. De foto’s geven je een leuk idee, maar de impact is lang niet zo groot dan als je er zelf bent. Iets wat we nog graag willen doen is een keer van de North naar de South Rim te lopen en te camperen in de canyons. Een trip waar we iets meer voor getraind moesten hebben en eerder een vergunning voor moesten aanvragen. Een andere wens is om in twee weken de Colorado River af te raften en langs de kant van de rivier te overnachten. Hier moeten we alleen wat meer voor gespaard hebben.

Voordat we bij onze eindbestemming met Sander kwamen gingen we eerst naar de Hoover Dam in Nevada. De dam die je waarschijnlijk wel uit de films kent. Hier hebben we een tour in de dam gedaan, maar we mochten vanwege de terreurdreiging niet helmaal naar beneden. Het was indrukwekkend, maar in een paar uurtjes wel gezien.
De laatste stad uit dit hoofdstuk is Las Vegas. Een stad waar maar een straat interessant is, namelijk The Strip. Hier vind je onder andere Hotel New York New York met zijn achtbaan, de eiffeltoren, de piramides van Egypte, de gondels uit Venetie en alle andere te luxe hotels en casino’s. We hebben er niet meer dan vijf dollar vergokt en net geen twee miljoen dollar gewonnen. Buiten de strip wordt de sfeer al een stuk grimmiger. Hier werd Sander nog verrot gescholden door een zwerver, omdat hij hem niet begroette, ook erg onbeleefd natuurlijk… Ook heb ik hier eindelijk mijn verjaardagscadeau gehad. Een etentje bij Hooters… Wat een goed concept! Hier tracteer je niet alleen je maag, maar ook je ogen. Toevallig was Rachell haar oud-collega Gerda met haar vriend Rene in Las Vegas en hebben we gezellig een drankje met hun gedaan. Onze laatste avond hebben we nog het grootste Led scherm ter wereld bewonderd. De volgende ochtend moesten we afscheid nemen van Sander en hebben hem op het vliegveld afgezet. Zo gaat ons avontuur met z’n tweeen weer verder…